karanlık...

uzun zaman oldu karanlık çökeli...üzülmedi önceleri gün ışığını göremeyince.umutla bekledi karanlıklar aydınlığa kavuşur,özdeyişler hayat bulur,inişler çıkışlara,geceler sabahlara,kışlar bahara kavuşuyormuş ya bütün bunlar da biter,renkler canlanır yeniden,anlamı olur bu çekilen sıkıntıların...ama gücü kalmadı artık...tutunacak dalı,çalacak kapısı kalmadı.biri bitmeden fırtınanın diğeri savurdu öteye beriye,tökezledi,kalkamadı uzun süre...doğrulmayan beli pes etti sonunda,yerlerde...

bi ışık gerek gözlerine,bi ses yüreğine...baş edemedi karanlıkla tek başına...hani güneş takip ederdi geceyi,nerede?peki ya bahar,uyanamadı mı kış uykusundan hala?bu yokuşun inişi yok mu yoksa?ne zaman kolaylaşacak yaşamak?

an dursun,gün dursun,dünya dursun o zaman...belki o zaman biter bu acılar...bırakır yakasını her kötü her kara...unutur umud etmeyi,edip de eli boş dönmeyi...

karanlık zıddı olmayan şey...herşey hep karanlık,hep karanlık...